In de jaren 1974-1975 liep ik
stage bij de Stichting SamenlevingsOpbouw Noordelijk Limburg (SSO-NL).
Onderdeel van de stage was het meedoen bij cursussen 'discussie- en
vergadertechniek' die werden gegeven aan (potentiële) leden van dorps- en
wijkraden. Een problematiek die speelde, en niet alleen in Noordelijk Limburg,
was de leefbaarheid van kleine kernen. Mijn belangstelling voor deze
problematiek is toen geboren.
In 1974 is het boek van Lodewijk
Brunt uitgegeven. De uitgave is een weergave van zijn promotie onderzoek over
een dorp in de Alblasserwaard, waar hij ruim een jaar heeft gewoond en
onderzoek deed. In zijn studie gebruikt Brunt de gefingeerde naam ‘Stroomkerken’.
Het boek werd bij SSO-NL enthousiast ontvangen en aanbevolen voor al hun
medewerk(st)ers.
Na drie inleidende hoofstukken wordt in hoofdstuk IV
het theoretisch kader uiteengezet: verzuiling en pacificatie. Dit is ontleend
aan de studie van de politicoloog Arend Lijphart (1968): Verzuiling, pacificatie
en kentering in de Nederlandse politiek. Vervolgens komen enige kwesties in
het dorp aan bod: klassenverhoudingen; dorpspolitiek en politieke partijen; nieuwkomers;
het Groene Kruis; ontmoetingsruimte voor jongeren; de komst van een
superkruidenier. En steeds speelt in al deze problemen de verhouding tussen
nieuwkomers en autochtone bevolking een rol.