In de familiegeschiedenis van Judith Uyterlinde lopen twee verhaallijnen door elkaar heen. Het verhaal van haarzelf om moeder te worden van een geadopteerd kind, verweven met het verhaal van haar familie. Dat blijkt een dramatische geschiedenis te zijn. Uit de stamboom van haar oma aan moederskant blijkt dat alle personen in de vernietigingskampen Sobidor en Auschwitz door de Nazi's zijn omgebracht, op één na die op andere wijze in 1945 is overleden.
De schrijfster besluit op onderzoek uit te gaan naar aanleiding van haar eigen adoptiewens. Ze gaat in gesprek met familieleden over hun verleden. "Uit hun verhalen doemt een wonderlijke parallel op: in de familie hebben kinderen al generaties lang hun moeder verloren. Ze worden opgevangen door grootouders en tantes tot er een nieuwe vrouw opdook die zich hun moeder noemde. Met de adoptie van haar kind blijkt Judith aan te sluiten bij een lange familietraditie".
Geen opmerkingen:
Een reactie posten