Vic De Donder (1990): Zou men armoe lijden? Een eeuw kroostrijke gezinnen in Vlaanderen.

 

De Proloog van het boek begint als volgt: 'Vlaanderen,' schreef reporter Jef Crick in De Standaard van 2 mei 1923, 'blijft het gezegend oord der kroostrijke gezinnen. Het woord van den Heer: "Gaat en vermenigvuldigt", vindt hier immer echo, en daarom schijnt het licht zo goudblond en wonnig op onze vele velden.'

De titel van het boek geeft goed weer hoe het leven was in vroeger dagen en in de grote gezinnen. Er werd armoe geleden. Het leven was hard werken voor de beide ouders. en in zekere zin was het opgroeien in een groot gezin ook hard. Ieder moest zijn plek in de hiërarchie van het gezin bevechten. En dat ging er niet altijd zachtzinnig aan toe. Het volgend schietgebedje geeft een illustratie daarvan:

Ik vouw mijn handjes samen
Ik doe mijn oogjes dicht
En bid dat na het amen
Mijn gehaktbal er nog ligt.

De volgende onderwerpen komen aan bod in dit boek:

- Bevallingen vinden meestal thuis plaats;

- Er kan er altijd eentje bij;

- In Vlaanderen bestond een 'Bond van Kroostrijke Gezinnen';

- Het dode kindje: in het trouwboekje van mijn opa en oma staan de geboorten van de ... kinderen, waarvan er drie op jonge leeftijd zij gestorven;

- De rol van Vader en Moeder;

- De opvoeding (meestal voor Moeder);

- Kinderen helpen mee: de zonen op het land, de meisjes in het huishouden;

- Als de kinderen het ouderlijk huis verlaten: het lege-nestsyndroom.