Lieve Joris (2018): Terug naar Neerpelt.

De Belgische Lieve Joris beschrijft in dit boek haar familiegeschiedenis in het dorp waar ze is geboren, het Belgische dorp Neerpelt, dat in 2019 is gefuseerd met het dorp Overpelt tot de nieuwe gemeente Pelt. Deze dorpen liggen ten zuiden van en grenzen aan de Nederlandse gemeente Valkenswaard. Zij beschrijft ook haar eigen ontwikkeling: als meisje uit een groot gezin, de relatie met haar oma bij wie zij kan schuilen en ontsnappen aan de drukte en de problemen van een groot gezin. In die zin is dit boek ook autobiografisch. Maar de hoofdmoot van haar verhaal is de ontsporing van haar oudste broer Fonny, die een ongeregeld leven leidt, verslaafd is aan alcohol en drugs. Door haar vader wordt zijn verslaving 'goedgepraat'; het woord drugs of verslaving mag thuis zelfs niet gebruikt worden.

Haar verhaal geeft een goed beeld van de wijze waarop een verslaafde in een gezin het leven kan ontwrichten. Door zijn levenswijze komt hij geregeld op straat te staan en keert terug in het ouderlijk huis. Het gezin wordt dan geconfronteerd met zijn verwaarlozing en het verslaafdengedrag van hun zoon en broer. De andere kinderen gaan, zodra zij daarvoor de leeftijd hebben, hun eigen leven vormgeven en leiden. Wat dan weer leidt tot verwijten van vader dat niemand zich iets aantrekt van de hun broer Fonny. Logisch dat hij dan een enkele keer teveel pils drinkt. Op die wijze tracht vader uit onmacht hen een schuldgevoel aan te praten. Maar die 'enkele keer' komt bijna dagelijks voor.

Het verhaal geeft ook een goed beeld van de tijdsgeest van de jaren 70 en volgende van de vorige eeuw zonder dat zij zich "op een zijspoor laat brengen door sentimentaliteit of bravoure", zoals op de flap van het boek staat geschreven.